غدو : الغُدْوَة و الغَدَاة : اوّل روز ، كه در قرآن واژه غدوّ با - آصال - يعنى اوّل شب برابر آمده است ، مثل آيه : ( بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ - 205 / اعراف ) . غداة - با - عشىّ - برابر است ، در آيات : يعنى ( پگاهان ، و شامگاهان ) ( بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ - 52 / انعام ) . ( غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْرٌ - 12 / سباء ) « 1 » غَادِيَة : ابرهايى كه صبحگاهان ظاهر مىشود . غَدَاء : غذاى چاشتگاه يا صبحانه . غَدَوْتُ أَغْدُو : ناشتاهى خوردم ، گفت : ( أَنِ اغْدُوا عَلى حَرْثِكُمْ - 22 / قلم ) ( صبحگاهان به زراعتتان برويد ) غَد : فردا يا روزى كه پس از امروز در آن هستى ، در آيه : ( سَيَعْلَمُونَ غَداً - 26 / قمر ) يعنى فردا خواهيد دانست ، و مانند اينها . غرر : غَرَرْتُ فلانا : از غفلت و بى خبريش سود بردم و به آنچه كه از او مىخواستم نائل شدم . غِرَّة : غفلت و بى خبرى در بيدارى است . غِرَار : بى خبرى در خواب سبك و اصل آن از - غرّ - يعنى اثر روشن و ظاهر از چيزى است ، و از اين معنى است : غُرَّة الفرس : سپيدى پيشانى اسب . غِرَارُ السّيف : تيزى شمشير . غَرُّ الثّوبِ : اثر چاك خوردگى جامه و تا خوردگى آن . اطوه على غَرِّهِ : بر خط و پارگيش آن پارچه را تا كن .

--> ( 1 ) مربوط به مسخّر بودن باد به حكم حضرت سليمان ( ع ) است كه مىگويد رفتن و وزيدن آن در صبحگاه يك ماه و رفتن و وزيدن در شامگاه يك ماه بود .